
Os diarios pequeno-imperiais e algum que outro de aquém-Padornelo derom boa conta a passada semana da proclamaçom do Flamenco como "Património Cultural Imaterial da Humanidade" por parte da Unesco, um motivo mais de fiesta-jolgorrio no despacho de Fernández Latorre, assi como na folha parroquial de Compostela (e quem sabe se no Limbo?).
Após a celebraçom da vitória da selecçom polonesa canhí, de recordarmos na lareira alguns dos mais brilhantes episódios da nossa história recente, como o protagonizado pola ex-capitana-gancho do parlamentinho ou as gang-bang no Centro Galego de Lisboa, queremos fazer a nossa particular homenagem umha a umha das mais consolidadas e entranháveis minorias que temos: a cultura tangalaica, na altura com possibilidades de obter representaçom na Real Academia Zómbica e no seu dia ganhadora do 1º prémio no famoso concurso televisivo "El Semáforo".
Porque a nossa nunca foi umha cultura de impossiçom, se nom de encontro, parafraseando umha das mais célebres citas de Juan Carlos, esse grande amante animal. E para o demonstrar, nada melhor que vissitar a cidade do Lérez Ence no verao, engalanada ao estilo tangalaico para a festas patronais, após o bem conhezido "Baile de Fachas", ou observar algumha das nossas estradas no solpor, à sombra do "astado" que também lozem algumhas viaturas conduzidas por cérebros privilegiados.

Mas o espírito tangallego nom habita só nos nostálgicos dos recitais de "Manolito el Pescador" em Luar ou nos lectores das colunas de Xosé Carlos Caneiro, se nom que pervive entre os fans de aquela semi-esquezida pioneira do "tangalleguismo", Matilde la Galleguita, que desde aqui queremos também vindicar, recordando algumha das suas mais célebres actuaçons.
"Matilde hizo popular la canción Mi perro y grabó numerosos discos, con reputadas casas discográficas, como la Belter. Uno de ellos llevaba por título Galicia flamenca . También incluyó la famosa canción Morriña , compuesta por el maestro Eduardo Diehl.
No seu espaço na rede fala-nos a cerca dos seus inícios, onde o realismo mágico se mestura com o zombismo tangalaico:
Nací en un lugar apartado del flamenco, en un pueblo precioso llamado Carballo (A Coruña) en Galicia. Desde muy pequeña me atrajo todo lo flamenco y todo lo andaluz, hasta el extremo que siempre decía que era la reencarnación de algún cantaor flamenco porque no era posible que no habiendo ningún antecedente en mi familia yo me sintiera tan atraída por el flamenco.

La primera vez que cante delante del publico fue en la iglesia y siempre me quedaba sola porque se callaban para oírme, luego cuando tenia 12 o 13 años me presente a un concurso que se llamaba desfile de estrellas y me hice muy popular ya que la final se celebro en el “Teatro Rosalia de Castro” de A Coruña, pero al no tener la edad tuve que cantar fuera del concurso. El éxito fue apoteósico esto fue en el año 1960 y 61, (...) Mi hermano mayor que llevaba varios años en Barcelona y sabiendo mi afición, me llevo a la peña flamenca de Pepe Marchena, ahí cante y la gente me aplaudió a rabiar, tanto me gusto que a la semana siguiente volvimos y aquí fue mi comienzo artístico, ya que estaba un representante flamenco y al escucharme ya no volvería a la camiseria porque acababa de nacer la cantaora.

Mas ai nom remata todo, já que em 1992 a nossa admirada diva chegaria ao manierismo ao simultanear a sua condiçom tangalaica com um experimento que faria as delicias dos Fils del Dr. Cat:
Mi ultima grabación fue en el año 1992, (...), aunque empece un proyecto que se salia de lo corriente a decir de algunos, y es que hice una maqueta de temas flamencos en catalán, tales como Granainas , Guajiras , Polos y peteneras, así como tangos flamencos y alegrías. Monte un grupo llamado “Utopía”, y lo presente en Barcelona en “La Cova del Drac” fue un éxito, pero la verdad es, que no tuve el apoyo de las casas de disco y lo deje guardado en un cajón. Actué un par de años mas, y ahora que llevo retirada varios años me apetece que todos mis admiradores y amigos sepan que estoy aquí, y aunque no como artista, si como una entusiasta de este arte nuestro.

Desde aqui, e após nom frutificarem os intentos por acadar a distinçom do Património Imaterial Galego-potuguês por parte da Unesco, propomos umha nova candidatura, desta vez unindo-nos à justa vindicaçom tangalaica:
Galaico-zombismo a Património Imaterial da Humanidade já!!!
Caminho a_Teu: O Filme. Umha coproduçom de GzVídeos e Seioque.com. Proximamente no teu ecrám.
Confire no Picasa a galeria de imagens GzVídeos+SOQNF do Caminho a_Teu.
Comentárom: