O 22 de fevereiro, a Coordenadora Galega de Equipas de Normalizaçom e Dinamizaçom Lingüística apresentava umha campanha para que os galegos falem galego. Parece umha parvada, mas neste ponto estamos. A Campanha conta com a voz alta e clara de pessoas da cultura nacional como Luís Tosar, Maria Castro, Martinho Rivas, Susana Seivane, Belém Regueira, ou Antom Reixa, Isabel Risco e Carlos Ares, pessoas das que declaram trilingüemente que o galego precisa mais protecçom, para engadir que estám orgulhosos do seu, orgulhosos do galego.
En claro contubérnio, vários membros destacados da intelectualidade e a cultura espanhola venhen de fazer, cada um pola sua parte, umha série de declarações, mostrando o seu orgulho por pertencer a essa grande naçom chamada Espanha.
O Primeiro é o piriodista, ex-correspondente de guerra, escritor e académico da língua (espanhola, evidentemente) Arturo Pérez Reverte, que acaba de publicar um novo romance ambientado na Cádiz assediada polo francês. Numha entrevista publicada em elcultural.es lança diagnósticos como este:
El español es historicamente un hijo de puta.
“España es un país históricamente enfermo. Se ve muy bien en cuanto escarbas un poco en la historia: desde Indíbil y Mandonio, los Austrias, la Ilustración... Hasta ahora mismo... Mira cómo nos estamos cargando la democracia. En cuando se empieza a perfilar una España distinta, esa España que empieza a ser posible, la destruyen los mismos españoles: la arrogancia de unos y el fanatismo de los otros. (...) Sí, el español es históricamente un hijo de puta (...). Cualquiera que haya leído historia de España sabe que aquí todos hemos sido igual de hijos de puta, TODOS. (...) El problema es que España es un país inculto, España es un país gozosamente inculto, es un país deliberadamente inculto, que disfruta siendo inculto, que hace ya mucho tiempo que alardea de ser inculto”.
Tais palavras estám em sintonia com outras, algo mais longínquas no tempo, mas nom por isso menos vigentes nem esclarecedoras, pronunciadas polo outro grande prócer das letras hispanas, ex-comunista, neoliberal, drogadicto, escritor e ex-apresentador do parte de telemandril Fernando Sánchez Dragó, quando no 2006 recibiu o prémio Petruzzellis della Gattina Fernando Lara por um dos seus tijolos. Dixo Dragó: "Lamento profundamente haber nacido español", e nom ledo de todo, acrescentava:
"Lamento profundamente haber nacido español"
"España es un país de gentes sin educación; donde la envidia, que es el peor pecado, es el pecado nacional, donde la mala leche es brutal y en el que, junto con Italia, hay mayor cantidad de sinvergüenzas del mundo; aquí al pícaro, que en cualquier lugar se le mete en la cárcel, es un modelo y se le alaba y exalta; en España te engaña todo el mundo, el editor, el fontanero y el taxista (...). En España nadie se plantea nada desde una perspectiva moral; este es un país de salvajes y de cafres; España vista desde el extranjero resulta un país ridículo, siempre estamos peleándonos con nuestra sombra y los extranjeros se quedan atónitos cuando ven lo que pasa aquí".
Mas nos últimos dias, somou-se a este coro de orgulhosos Jesús Neira Rodríguez, Professor universitario, salvador de princesas chonis em perigo, tertuliano todólogo e presidente do observatório regional de Mandril sobre a violência degenerada, mais conhecido polo seu nome de superheroi Professor Neira. Aqui temos a sua última performance, quando se inteirou da excarceraçom do seu suposto agressor:
O que podemos dizer que lhes sirva de consolo, mais do que acompanhá-los no sentimento?
Comentárom: