
Gloria Lago já pode morrer tranquila. Nom o dizemos por mal, é que segundo dixo no seu dia José Martí, poeta e heroi da independência cubana, há que fazer três cousas na vida: plantar umha árvore, ter um filho, e escrever un livro. Gloria Lago já botou da tripa un vástago, e suponhemos que a falta de árvore, vale toda a cizânia que leva sementado. Agora completa esta tríada da realizaçom humana escrevendo um livro, a sua contribuiçom altruista à desflorestaçom do planeta.
O tocho chama-se El reloj de Cuco, e foi apresentado ontem, 19 de novembro, no restaurante do El Corte Inglés de Vigo. Gloria apareceu radiante, como ela é, con esse ar próximo e familiar. De feito, todo o mundo ali se tratava de maneira mui próxima e familiar. Entre eles, e com Gloria. Porque Gloria é assim, umha mulher que sabe atrair os afetos de todos os fantasmas espectros sociais. Porque de espectros familiares vai a sua novela. A história dumha saga de industriais viguesa que depois de tocar o olimpo dos deuses, ve-se arrastada ao lodo da iniquidade (sempre quigen dizer isto) pola desgraça e o infortúnio, materializado em forma dumha cruel sentença judicial dictada por un aparelho político repressor que nom tivo em conta afectos nem quereres.
Por que agora tira à luz esta história? Porque Gloria é a nosa seguidora! Assim o reconhece ela na sua nota de imprensa:
“La obsesión por minar la imagen de Lago llevó a algunos adalides y cómplices del nacionalismo gallego a abrazar sin duda una cuestionable resolución de la Justicia franquista que afectó directamente al padre y al abuelo de la ahora escritora. Ella decidió entonces hacer público este relato basado en entrevistas personales y mucha documentación, sobre todo en las actas de un sobrecogedor juicio”.
O textículo tem algumha imprecisom: Nós nom estamos obsesionados com Gloria Lago nem com minar a sua imagem. É algo que ela sabe fazer sozinha ferpeitamente. Tampouco somos adalides, nem cúmplices do nacionalismo. Somos nacionalistas directamente, se quer, e a nossa maior arela é deixar de sê-lo. Preferimos inclusive que nos denomine “esbirros”. Mola mais. E também está trabucada porque nós nom queremos botar merda sobre ela usando a sua família. A sua família emerdou-se sozinha intoxicando, e Gloria emerda-se sozinha intoxicando. Nós só informamos, porque somos dessa imprensa que "fai de tripas coraçâo". Mas nom podemos deixar de reconhecer-nos na sua descriçom, pois foi neste libelinho nosso e humilde que ligamos o apelido de Gloria com aquela saga de assassinos vigueses. Umha indústria que envenenou milhares de pessoas na década de sessenta do século passado, mandou mais de mil à tumba e deixou cega a centenares de víctimas, porque os seus amados progenitores adulterarom com álcool metílico a metade de preço o licor e a aguardente com o que os pobres daquela quentaban a gorxa.
Asim que ali fomos, estar presentes na apresentaçom ante a alta suciedade sociedade viguesa do seu livro, que é o mesmo que a nossa apresentaçom. Porque Gloria non seria escritora de nom ser por nós. E tem que no-lo agradecer. Como nós lhe agradecemos tantas e tantas horas de diversom.
Litros de álcool (metílico) correm polas tuas veias, mulher
No passado dia 8 (Domingo Oleiro, Sunday Pottery Sunday) após a manif contra o galego uns (só os ignorantes e férridos e duros, imbéceis e escuros) forom almoçar ao Restaurante Dom Quijote (auto-ridiculismo?) e outros/as (os/as bons/boas e generosos/as) fomos ao Maria Castanha fazer o próprio.
Na hora do almoço (que já era a da merenda mais bem) e neste cenáculo compostelano um freguês de cujo nome nom quero lembrar-medeu-me umha sensacional exclusiva: o pai, o avô e os tios da Gloria Lago (presidenta de Galicia Bilingüe, a associaçom antes conhecida como Tan Gallego Como El Gallego) estiveram implicados no famoso caso do metílico [...]
[seioque.com, QUI, 26-FEV-09].
Gloria Lago responde cunha novela a “quen se mete coa miña familia”
[...] Segundo a mestra viguesa, a decisión de que este libro, “escrito hai máis de sete anos”, vise a luz, vén dada por que, “pouco despois da manifestación” que o colectivo que preside organizou o pasado febreiro, “algúns medios do nacionalismo tentaron meterse coa miña familia” a través deste caso, xa que o pai e o avó de Lago se atopaban entre os implicados no mesmo.
Atendendo á convocatoria da presentación do libro, Gloria Lago atribúe á “obsesión por minar a súa imaxe” dos “e cómplices do nacionalismo” o uso deste caso, que ten sido mencionado en ton satírico nalgunhas páxinas e foros de Internet.
[Xornal de Galicia, SEX, 20-NOV-09].
Ainda nom es do clube? Apónta-te!
"Ma Gavte la nata: É dialecto turinés. Significa quítate o tapón ou, se prefires, teña o señor a bondade de quitarse o tapón. Ante unha persoa arrogante e engreída pensase que está inzada pola súa propia presunción e igualmente suponse que esta inmoderada autoestima mantén en vida o corpo dilatado unicamente porque un tapón, metido no esfínter, impede que toda esa aeroestática dignidade se disipe, razón pola cal, ao invitar ao suxeito a que se quite esa rolla, fica condenado a executar o seu propio e irreversible desinflarse, que adoita ir acompañado dun asubío moi agudo, a resultas do cal a envoltura do suxeito fica reducida a pouca cousa, imaxe descarnada e pantasma exangue da orixinaria maxestade".
Humberto Eco. O péndulo de Foucault.
Me imaxino que so estades rabiosos como porcospins
porque non é BILINGÜE ¿non sí????


Pasando lisa
Outubro 29
A pregunta "tu quen vés sendo?", considerada insidiosa na vida moderna superadora das meras da estirpe, encerra unha sabedoría testada pola experiencia. Non ben mal coñecer o dato de que certa lideresa de Galicia Bilingüe descé dun daqueles envenenadores a base de metílico que cegaron a tantiños bebedores dos anos 60 (...)
[Bieito Iglesias, Dias Soltos, Tempos Novos Nº 150 (Novembro 09), pág. 6].
Comentárom: